Nadat ik vorige week al even heb kunnen kennismaken met de gastvrijheid van de mensen in Kunting, vertrokken we er vrijdag voor twee dagen naartoe.

We stonden allemaal klaar voor vertrek om 5.15 uur. De valiezen boven op het busje, iedereen een plaatsje gevonden en we zijn vertrokken. De chauffeur ging nog even tanken en toen waren we helemaal klaar voor de rit van minstens 6 uur. Het was stil in de bus, iedereen was nog moe en we probeerden wat te slapen. Halfweg zijn we even gestopt voor koffie en thee. Eventjes wat drinken, de benen strekken en terug de bus op, nog zo’n 3 uur te gaan. Ondertussen was het licht en konden we onderweg genieten van de mooie fauna en flora . Onderweg was het oppassen voor overstekende kuddes koeien en andere dieren. Voor we het laatste stuk konden beginnen (lees: offroad en gratis massage), moesten we eerst nog de overzet nemen over de Gambiarivier. En daarna begonnen we aan de laatste 15 km over zandweg.

Nog voor we daar aankwamen, werden we de laatste kilometers geëscorteerd door een van de bewoners op een brommertje, waar achteraan de Gambiaanse en Belgische vlag ophing. Toen we daar aankwamen werden we onthaald als koningen. Heel de gemeenschap was samengekomen en begon voor ons te dansen en muziek te maken. Er werd een erehaag gevormd. Ik heb in heel mijn leven nog nooit zoveel handjes geschud. Toen we arriveerden in het dorp, begon het feest pas echt. Het uitbundige enthousiasme van de mensen stak aan om mee te doen. We hebben mee gedanst en gezongen. De kindjes waren helemaal overdonderd en wij waren totaal omvergeblazen door de gastvrijheid en de warmte die de mensen uitstralen. De vrouwen met hun enthousiasme en de schattige kindjes hadden ons al helemaal ingepalmd.

Na een kort bezoek aan de school, kregen we ook al meteen eten. We aten samen, met lepels, van twee grote schalen rijst. En toen bleek dat het echte feest nog moest beginnen. We kregen allemaal een stoel in een grote cirkel met zo’n 3000 mensen rond ons. Er werden toneeltjes gespeeld, dansers en djembespelers zorgden voor de sfeer. We hebben deel mogen uitmaken van een dansritueel. Vol enthousiasme hebben we meegedaan en genoten van de warmte en de gastvrijheid. Na een aantal uren feesten, was het voor ons tijd om terug te keren naar de compound waar we zouden overnachten. Nadat onze slaapplaats helemaal geïnstalleerd was, konden we nog even rustig buiten zitten. Even napraten en genieten van de mooie sterrenhemel. Ondertussen was de geit bereid die ze ons een paar uur eerder hadden getoond. We aten samen, ieder had zijn bordje. En het smaakte echt. Zowel de rijst,  het vlees als de saus waren lekker. Ondertussen werd het stilletjes aan tijd om in ons bed te kruipen. Iedereen moe van de verre trip en de festiviteiten overdag. Tijdens de nacht werden we regelmatig gewekt door de geluiden die zowel van binnen als van buiten kwamen. Sommige meer menselijk andere van de dieren 🙂 .

’s Morgens maakten we ons klaar, inpakken, iets eten en toen was het tijd voor ons naaiatelier. Tijdens de voorbereidingen hebben we al gemerkt dat meegaan met de stroom het makkelijkste werkt. We waren voorbereid op beperkte mogelijkheden. De naaimachines stonden nog op de container en op vlak van materiaal waren we ook beperkt. We mochten immers in totaal maar 20 kg meenemen op het vliegtuig. Tijdens de eerste week hebben we kennisgemaakt met mensen die al veel langer bezig zijn met een eigen naaiatelier in een school in Gambia. Zij hebben hun ervaringen gedeeld met ons.
Ook bij de start van het naaiatelier was het even kijken hoe we het zouden aanpakken. We hebben ons opgesplitst. Een deel van ons maakte creaties met wol en steekpennen en een ander deel is aan de slag gegaan met naald en draad. Met naald en draad maakten we letters die achteraf kunnen gebruikt worden om het Engelse alfabet aan te leren aan de jonge kinderen. Sommige kinderen snapten snel wat ze moesten doen, voor anderen was het moeilijker. We merkten dat er hier verschillende aspecten meespeelden. Taal, communicatie maar ook intelligentie, behendigheid en zelfvertrouwen hadden een impact. We hebben geprobeerd om het op verschillende manieren uit te leggen. Eerst gewoon aan de tafel zodat ze het zelf konden zien, daarna op het bord getekend en ook een plaatselijke naaister werd betrokken zodat zij het in hun eigen taal kon verwoorden.
De kinderen waren wel gemotiveerd om het goed te doen. Toen we even een break hielden, bleven ze gewoon verder doen. De plaatselijke naaister en de school worden betrokken om het naaiatelier in de toekomst verder te zetten en uit te breiden. We willen een bijdrage leveren aan de gemeenschap door gebruik te maken van de kennis die er al is, om kinderen te motiveren en op te leiden. In het naaiatelier zullen dus plaatselijke mensen en de leerlingen van de school betrokken worden om creaties te maken die kunnen dienen voor de bevolking. Het zaadje is gepland en zal worden gevoed door ons samen om te kunnen uitgroeien tot een mooie boom.

De eerste volledige dag in Gambia. Een ideaal moment om een bezoek te brengen aan Sifoe. Het is niet omdat wij ons niet meer inzetten voor deze leefgemeenschap dat we de mensen daar vergeten.

Zo stond een bezoek aan de school, de kraamkamers, compound waar little Biya woont en een speciaal bezoek aan de ouders van een schoolkind dat we persoonlijk steunden op het menu.

Maar eerst een bezoek aan Kalifa. Eén maand geleden werd zijn gezin uitgebreid met een zoon. In dit geval is het zeker, Kalifa is de papa. De kleine spruit gelijkt als 2 druppels water op zijn papa.
Van hieruit nam Kalifa ons op sleeptouw. In de school hebben we direct “het leven gered” van een tiental schoolkinderen. Terwijl de leraar achteruit leunde met zijn stoel tegen een boom, zaten de veroordeelden op hun knieën met hun armen in de lucht. Lijfstraffen worden hier dus nog toegepast. De leraar schrok fel toen hij ons zag en ontsloeg de kinderen onmiddellijk van hun straf. En zoals altijd werden er heel veel zwarte handjes geschud en vuistjes gegeven en werd door sommigen getest of we wel echt witten waren door ons aan te raken aan onze huid.
Jean-Claude had honderden foto’s van onze “brillenactie” “van vorig jaar bij. Deze werden voor verder gevolg overhandigd aan de schooldirectie.

Volgende stop: rice shop. Eén zak voor de ouders van little B en 1zak voor Kalifa, als geschenk voor zijn nieuwste spruit.
De ouders van little B hadden ons direct herkend. Maar little B dacht:” ik ben 2 en ik zeg nee.”. Ze loste haar mama voor geen millimeter. Ondertussen vernamen we dat de officiële naam van little B “Njeema Biya” is. Voor de andere kindjes in de compound waren er tandenborstels en tandpasta voorzien en voor Njeema Biya 3 gloednieuwe outfits.
Korte tussenstop in de kraamkamers want de verpleegkundige had heel wat consultaties af te werken.
De laatste stop in Sifoe was diegene die het langst bleef hangen. Alles begin in 2016 tien we de ogen van de schoolkinderen gingen testen. Er was toen 1 meisje met een heel zwak zicht. Dat kind moest hoe dan ook naar een oogarts. In het voorjaar van 2017 bleek dat nog niet gebeurd te zijn. Er werd toen geld overgemaakt voor een doktersbezoek en een aangepaste bril. Ter info: we overhandigden ook een zonnebril die werd geschonken door de Markgrave uit Antwerpen. We hadden nu de verlegen jonge dame met een nieuwe bril op haar snoet ontmoet en nu waren haar ouders aan de beurt. De papa was thuis. En zoals het er hier aan toegaat, was de mama op het veld gaan werken om voor haar kroost te zorgen. Het was enorm toen de papa recht in mijn ogen keek. Nog nooit zag ik zo’n dankbaarheid uit iemand zijn ogen stralen. Hij vertelde ons dat we niet alleen het leven van zijn dochter enorm positief wijzigden maar ook hun leven. De schoolresultaten van het meisje zijn enorm de hoogte in geschoten. Mijn hart smolt gewoon en de waterlanders stapelden zich op maar Big Pat heeft het droog kunnen houden.
Wat ons wel ons wel opviel, is dat de directe omgeving van de hoofdbaan er veel beter uitziet dan de woningen met hun schrijnende armoede op 50 meter van de baan. Ook hier wonen mensen die alle hulp kunnen gebruiken.
Afsluiten deden we met een groot bord vers fruit bij de fruitladies en een verfrissende plons.

Dinsdag 31 oktober.

De eerste volledige dag in Gambia. Een ideaal moment om een bezoek te brengen aan Sifoe. Het is niet omdat wij ons niet meer inzetten voor deze leefgemeenschap dat we de mensen daar vergeten.
Zo stond een bezoek aan de school, de kraamkamers, compound waar little Biya woont en een speciaal bezoek aan de ouders. An een schoolkind dat we persoonlijk steunden op het menu.

Maar eerst een bezoek aan Kalifa. Eén maand geleden werd zijn gezin uitgebreid met een zoon. In dit geval is het zeker, Kalifa is de papa. De kleine spruit gelijkt als 2 druppels water op zijn papa.
Van hieruit nam Kalifa ons op sleeptouw. In de school hebben we direct “het leven gered” van een tiental schoolkinderen. Terwijl de leraar achteruit leunde met zijn stoel tegen een boom, zaten de veroordeelden op hun knieën met hun armen in de lucht. Lijfstraffen worden hier dus nog toegepast. De leraar schrok fel toen hij ons zag en ontsloeg de kinderen onmiddellijk van hun straf. En zoals altijd werden er heel veel zwarte handjes geschud en vuistjes gegeven en werd door sommigen getest of we wel echt witten waren door ons aan te raken aan onze huid.
Jean-Claude had honderden foto’s van onze “brillenactie” “van vorig jaar bij. Deze werden voor verder gevolg overhandigd aan de schooldirectie.

Volgende stop: rice shop. Eén zak voor de ouders van little B en 1zak voor Kalifa, als geschenk voor zijn nieuwste spruit.
De ouders van little B hadden ons direct herkend. Maar little B dacht:” ik ben 2 en ik zeg nee.”. Ze loste haar mama voor geen millimeter. Ondertussen vernamen we dat de officiële naam van little B “Njeema Biya” is. Voor de andere kindjes in de compound waren er tandenborstels en tandpasta voorzien en voor Njeema Biya 3 gloednieuwe outfits.
Korte tussenstop in de kraamkamers want de verpleegkundige had heel wat consultaties af te werken.
De laatste stop in Sifoe was diegene die het langst bleef hangen. Alles begin in 2016 tien we de ogen van de schoolkinderen gingen testen. Er was toen 1 meisje met een heel zwak zicht. Dat kind moest hoe dan ook naar een oogarts. In het voorjaar van 2017 bleek dat nog niet gebeurd te zijn. Er werd toen geld overgemaakt voor een doktersbezoek en een aangepaste bril. Ter info: we overhandigden ook een zonnebril die werd geschonken door de Markgrave uit Antwerpen. We hadden nu de verlegen jonge dame met een nieuwe bril op haar snoet ontmoet en nu waren haar ouders aan de beurt. De papa was thuis. En zoals het er hier aaneen toegaat, was de mama op het veld gaan werken om voor haar kroost te zorgen. Het was enorm toen de papa recht in mijn ogen keek. Nog nooit zag ik zo’n dankbaarheid uit iemand zijn ogen stralen. Hij vertelde ons dat we niet alleen het leven van zijn dochter enorm positief wijzigden maar ook hun leven. De schoolresultaten van het meisje zijn enorm de hoogte in geschoten. Mijn hart smolt gewoon en de waterlanders stapelden zich op maar Big Pat heeft het droog kunnen houden.
Wat ons wel ons wel opviel, is dat de directe omgeving van de hoofdbaan er veel beter uitziet dan de woningen met hun schrijnende armoede op 50 meter van de baan. Ook hier wonen mensen die alle hulp kunnen gebruiken.
Afsluiten deden we met een groot bord vers fruit bij de fruitladies en een verfrissende plons.